Është i mirënjohur fakti që, në traditën kalivaçase, por jo vetëm, dikur, burrat ishin të destinuar e të prirë për të qenë çobanë të mirë, ushtarakë po të mirë dhe kurbetlinj të gjallë. Një çoban delesh, kur nxirrte bravarët në kullotë, e kishte gjetur vendin ku prehej: mbi një pllakë guri.

Një ditë, erdhi aty pranë një gjarpër, nga ata që kafshojnë, dhe tentoi të bënte atë që dinte.

"Mos, — i tha guri, — ma lër mua që ta ha pak nga pak e çdo ditë!"

E dëgjoi gjarpri gurin dhe ia la atij prenë.